'' YAĞMURDAKİ GÖZYAŞLARI ''

İçim dışım bir oldu
Bağırıyorum duyan yok.
Benim yağmurda gözyaşlarım var,
Çok isterdim ama silen yok.

Damlalarla damla damla akarlar
Belki de görünmezlik hissiyle akarlar...
Aslında görsen de söz geçmez onlara,
Masum ve küçüktür; süzülür yanağımdan yaşlar.

Karışır yağmurun kimyasına kimyası,
Ben miyim içimi döken; bu kimin yası?
İçimi diriltmeye yetmez azı,
Akar akar dinmez yağmurdaki gözyaşları...

Kader mi... ki böylesi düşman başına!
Elbet dinecek şiddetin, bırakmam yanına!
Seninle beraber gelip dökülür her defasında;
Bırak, ses etme! kalsın kuytularımda!

Acı da yalnızlık gibidir aslında
Paylaşmayı kabul görmez hayatta!
Gözyaşlarımın bir parçasını versem sana
Tövbe edersin dostun derdini paylaşmaya.

El değdirme canımın ağrısına
Kimselere belli etmem yalvarsanda
''Etsen ne değişir'' der gibi gözlerin,
Benim bildiğim ''yaşa ama yaşatma''

Kendime sakladım, herşeyi bir kendime
İçim kan ağlar, budur vuran gözlere.
Hapis oldu sözcükler kurumuş dudaklara
Cümlelere sığmaz; yaş olur gözlerde.

İmkansıza güvenip yürüdüm ben güneşli havada
Nereden bilirdim yağmur var sonunda...
Birgün pınarlarım sel olacaksa da,
Zamanı gelmişti artık yol verdim onlara...

Ruhumu parçalayan anlar vardı
Ve bu parçaları çalan anlar da...
O zamanlardan sakladım bunları,
Akar akar dinmez yağmurdaki gözyaşları...

İsyanım beni ağlatanlara,
Yandığımsa ağlarken geçen zamana...
Çok uzun sürdü bu yağmur; yeter!
Dursa... saklasam gözyaşlarımı başka yağmurlara...